ජිවිතේ බරක් පතලක් එදා ඉදලම තිබුනේ නැහැ මට හැම දෙයක්ම විහිලුවට ගත්ත කෙල්ලෙක්.අම්මා හැමදාම කවදා මෙයාට නම් ජිවිතේ තේරේවිද කියලා .අදටත් මොන ප්‍රශ්නයක් අවාත් හිනාවෙලා ඉන්නෙ ඒක නිසයි.ඔහොම පිස්සු නට නට ඉන්න කොට තමා හර්ෂණ හම්බවුනේ . කොයි වෙලෙත් මුණ දෙක කරන් හිටියේ . ඒ මුනේ හිනාවක් දැක්කේ හරිම කලාතුරකින් එකත් එයාගේ යාලුවෝ එක්ක විතරයි .එයාට කෙල්ලෝ පෙන්න බැහැ කියලා මන් අහල තිබ්බේ .ඉතින් මගේ වැඩේම එයාව යක අවුස්සන එක කොල කැලි වලින් ගහල .යකා නැග්ගම මුණ හරි ලස්සනයි .හැබැයි එයාට විතරමයි මාව පාලනය කරන්න පුළුවන් වුනෙත් පස්සේ කලෙක .එයාගෙ තරහට බැනුම් අහන්න පුදුම ලෝබ කමක් තිබ්බේ .පස්සේ අපිට අපි නැතුවම බැරි උනා .තාමත් ඒ ඇස් සමහර වෙලාවට මන් හොයනවා