Sunday, 12 May 2013

අයියා ලග නැති අඩුව ඊයේ නම් හොදටම දැනුනා.එත් මොනා කියලා කරන්නද ලගකවත් නැහැනේ දුවන් ගිහින් කියන්න හිතේ බර අඩු කරගන්න හිතිච්ච වාර අනන්තයි එත් මොනා කියලා කරන්නද හැමදාම වගේ හිතේ තදකරන් හිටියා , දැන් එකත් පුරුද්දට ගිහින් වගේ හැමෝම කුණු මාළු කැල්ලක් වගේ විසි කරන කොට හිතෙනවා මගේ කියලා කාටවත්ම වටිනා කමක් නැද්ද කියලා 
ලෙඩෙක් වුණා කියලා අනුකම්පාවත් මාව විසික් කරලා දන්නවත් ඕනේ නැහැ නේද ? මාත් ජිවත් වෙන්න හදන්නේ ලෝකේ හැම ගැනු ළමයෙක් වගේමයි . එයාලට තියන හින මටත් තියනවා .හැම හීනයකම ඇස් ඉස්සරහ කඩාගෙන වැටෙද්දී හිත හදන් ජිවත් වෙන්න ගොඩක් අමාරුයි මගේ අයියේ .ජීවිතෙන් පනලයන්න හැම පරකෙදීම මට මතක් වෙන්නේ අයියා කියපු වචන ටික මොකා දාල ගීයත් මගේ නංගිට අයියා නැති වෙන්නේ නැහැ . ජිවත් වෙන්න මට ඒ වචන ටිකම ඇති  අයියේ.

No comments:

Post a Comment